هنگام گُرگ و میش پریدم که بَنگ بَنگ
یعنی هواست ابری و امروز روزِ جنگ
برداشتم عروسک برنو، زدم به کوه
دیگر زمان گذشته زکیفار و قلوه سنگ
ها! زن، بیا تفنگ که حالا تو بر دَری
چون مرگ سرخ خوبتر از زنده جفنگ
فریادهای «اِنَّ مَعَ العُسر یُسرا» بود
وقتی که گیر داد به ما عرصه های تَنگ
.
هنگام گُرگ و میش ولی هشت سال بعد
من آمدم خلاصه و با پای لنَگ لنَگ
زن،گریه؛ بچه ها همه: سوغات کو پدر؟
گفتم: اول دو بوسه سپس قصّه ای قشنگ
اندازه تمامی تان لاله چیــــــده ام
وقتی که می گذشتم از باغهای جنگ...
......................................................................
چراغی بینا
و پرنده ای که با ناز پرواز می کرد
این فقط صورت مسأله بود
گاهی کلاغ می تواند روسفید شود
اتفاقی که قریب الوقوع بود
با عبور آن کلاغ
و هاشور زدنِ آسمان ِ خانۀ من .
تو پَر
مثل این کلاغ پَر بود
که روسیاهم کرد
و اِلا
بالهای تو که پَر نداشت
حالا چراغی بی نا
و کلاغی که به خانه اش رسید ...
......................................................................
این، خط
می کشم کنار
رد بشوند
خیالاتی که حواسشان پَرت است
صدایی
و پاهای تو که نبض کوچه بود
پُرم از تویی که با من نیستی
این نی چفت شده است بر لبهای من
ریه خالی می کند
و این صندلی به اندازه جای تو خالیست
نمی دانند،
نسبتی ندارد با من
می کشم کنار
رد بشود
خیالی که حواسش پرت است
و این هم نشان ...
........................................................................
در فکر آن پرنده ام
که نوزده، تیر خورد
بعد، چشمها گیج رفت
زمین تاب برداشت
و زیر پایش خالی شد
دنیا چرخید
مارها از دوشها بالا رفتند
دنیا چرخید
شغادها از گرُدۀ چپ بیدار شدند
دنیا چرخید
مَردها مُردند
و زنها سه سر زاییدند!
خورشید غروبید
و سایه ریخت توی خیابانها
و بوی گَس الکل
تعارف نکنید!!
به من نمی سازد
کاش نوزده، تیری افطار کرده بودم ...
......................................................................
هواسم را پرت ..
می اُفتد پای شاه چراغ
جایی که هم اینک ..
و نیمکت هایی که فقط تو رویش نشسته ای، نیستی
بودی اگر
دو رکعت به پای تو نیز می خواندم
زاویه را تنگ تر می کنم
بهتر ببینم
آینه ای که غبار نشسته رویش، سالهاست
و خاطره هایی که موج می آورد
می بَرَد مرا
در افکار کسی
که قاب را سنگین کرده است
کبوترها دور برمی دارند
دورِ امام
که پشت سرم خوابیده
«هر کو گرفته دامن ِ...»
و من گَرد می گیرم
تنها ...
......................................................................
دستهای لطیف دختری را می نویسم
که لای تاروپود یک نقش،
چین می انداخت، می پوسید
نقش می زد، چهره پیرزنی را
که شکل پیری او را داشت
من چین می اندازم
او نقش می زند
او چین می اندازد
من نقش می زنم،
شعرهایی را،
که شکل دیگر من هستند...
.........................................................................
دوباره می رسی با دست خالی
دوباره می پَری بی هیچ بالی
نهادی سر به روی بالشی سرد
دوباره گریه ای حالی به حالی ...
.........................................................................
وقتی که دورِ خانه ها
دیوارهای بسته
معنی دار است
و فاصله
حدّی است که باید حفظ شود،
این عصر به خیری
از روزنۀ معنی دار
ایکاش نبود
بلوط آزاد را چکار
به باغچه حدّ دار
این آب به آبی نمی رسد
این زرد به آبی نمی رسد!
من می دانم!
وقتی که من دنیا را یک جور دیگری می بینم
وقتی که حدّ باغچۀ خانه
روح بلوط را می فرساید
وقتی که دستهای من و تو
فهمیده اند فاصله حدّی است،
که باید حفظ شود ...
.........................................................................
...
و این خطوط را
قلمِ چشمهای تو
بر پیشانی ِمن کشیده است
قلم چشمهای تو
چون چشمهای تو
به من دروغ نمی گویند
ببین یک خط راست می بینی!؟
.........................................................................
ماهی ِ حوض خانۀ ما مُردست
در دستهای من گلیُ افسردست
خورشید مال اوست که می خندد
لبخند های من همه پژمردست
فریاد بود و باز کم آوردیم
این واژه های لال چه دل مُردست
در نعش تکّه پاره تو حرفی ست
کِی؟ کیَ ؟ کجا، به حرف تو پی بُردست؟
ما، هیچ؛ ما، نگاه، ولی در تو
یک عالم انفجار به سر بُردست
توی تنِ تو طرح فراموشی ست
در من تمام قافیه ها مُردست ...
.........................................................................
سَر که زدیم
قاطی بودیم، بی پلاک!
این استخوانِ دستِ تو بود یا من؟
این پا؟
گلنگدن؟
آمدیم، جبهه را روی سر گذاشتیم
خاکی بودیم
خاکِ ریز شدیم
تشنه بودیم بال بال زدیم
سنگ برخاکی ِ سُفال زدیم
تَرَک افتاد روی سدّ و شکست
ماهی ِ آب لایزال شدیم
حلال شدیم
حالا این دست وپا
چه فرق می کند،
مال کِی باشد؟
مال کَی ؟
.........................................................................
عروسک بود اما گریه می کرد
میان جامه های پولکی، زرد
عروسک از دل ما هم خبر داشت
عروسک زندگی می کرد با درد ...
.........................................................................
از لای لای من
تا های های تو
مگر چقدر فاصله است؟
با جیغ ترمزی که جاده را خطی سیاه کرد
و قاب را روبانی
یا لحظه ای معمولی
که خوب یادت نیست!
.
.
توی چشمهایت خواب دیده ام،
ابرهایی را
از کرانه های دور می آمدند
که بیقرار بارانند ...
.........................................................................
باران بی قرار و شِنل، پنج شنبه، عصر
باران و پای مانده به گِل، پنج شنبه، عصر
یک مستطیل خالی و یک آه، یک عروس
بی ساز، بی نقاره و کِل، پنج شنبه، عصر
وقت طلوع سُرمه ای چشمهای توست
به لرزه های آخر دل، پنج شنبه، عصر
مانند سایه دور و بَرَت پلک می زند
یک روح شرمسار خجل، پنج شنبه، عصر
یک ماشه بین ابروی من درد می کِشد
یک روز مرگبار کِسل، پنج شنبه، عصر
این جمله آخر همه حرفهای توست:
یک آرزوی مانده به دل، پنج شنبه، عصر ...
این جستار، تحلیلی زیباشناختی و فرمالیستی ( ریخت شناسانه ) بر چند نمونه از اشعار مجموعه " بی حواسترین زن دنیا " سروده منیره حسینی داشته ام . لذا بر این شدم که در تکمیل نقادی سایر دوستان برخی از این اشعار را بیشتر مورد مداقه قرا دهیم.
